4/12/12

ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ...



ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ,ΗΜΟΥΝ ΑΠΛΑ ΘΕΑΤΗΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΖΩΙΚΟΥ.
ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΟΜΩΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΜΠΩ ΣΤΗΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ‘ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ’( ΦΙΛΟΖΩΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΑΥΠΛΙΟΥ)ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ ΓΙΑΤΙ ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟ ΣΤΕΛΙΟ , ΤΟ ΧΑΡΗ, ΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ, ΤΗ ΠΕΝΥ ,ΤΗ ΝΑΤΑΣΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΝΑΣΥΣΤΑΘΗΚΑΜΕ ΣΑΝ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΙΠΑΜΕ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ , ΘΑ ΠΑΛΑΙΨΟΥΜΕ ΓΙ’ΑΥΤΑ , ΞΕΡΩΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΠΟΥΘΕΝΑ!!! ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΣΧΕΤΗ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΥ, ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΑΡΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ, Ο ΡΟΛΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΑΙ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ FACEBOOK, ΤΟ BLOG ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ.
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗ ΠΕΝΥ( ΑΔΕΣΠΟΤΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ) ΛΟΙΠΟΝ , ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΑΠΑΝΤΑΜΕ, ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΕ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ!
ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ, ΟΤΙ ΕΓΩ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΕΝΛΕΙ ΜΗΝΥΜΑ, ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ, ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΤΟ ΤΟΙΧΟ ΜΑΣ, ΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ‘ΤΣΕΚΑΡΩ’!!!

 Έτσι λοιπόν, βλέποντας την περιβόητη αφίσα και τα σχόλια που έγιναν, ‘την έψαξα’.


Η κυρία είναι από τη Σάμο και έχει σπουδάσει γραφιστικές τέχνες εξού και το όμορφο
φωτομοντάζ-αφίσα για τη σχετική δυσφήμηση της πόλης του Ναυπλίου!!


 Εγώ χωρίς να έχω σπουδάσει κάτι ,απαντώ στην αφίσα της με αυτήν που έφτιαξα τώρα μόλις



 (γιατί εγώ όταν θέλω να εκφράσω τα συναισθήματα μου απλά..καλλιτεχνώ…!!)

 Και την ρωτώ τα εξής:

 1)Πως αισθάνεται βλέποντας την παραπάνω αφίσα;
Γιατί, απ’ ότι ξέρω και στη Σάμο έχουμε κρούσματα κατά των αδέσποτων όπως και σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.

2)τι εννοεί με τη φράση που έχει στο προφίλ της: I am a free spirit... always a Greek soul.

Γιατί …Ελληνική ψυχή σημαίνει:

ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ

Η Κραυγή δεν είναι δική σου. 
Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. 
Δεν πεθυμάς εσύ• πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου. 
 Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. 
Γένηκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. 
Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. 
Γένηκαν Ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη. 
 Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. 
Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου. 
 Το πρώτο σου χρέος πλαταίνοντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που περπατάς στη γης, να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του εαυτού σου. 
 Δεν είσαι ένας• είσαι ένα σώμα στρατού. 
Μια στιγμή κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα πρόσωπα σου. 
Κι ευτύς σβήνει κι ανάβει άλλο, νεώτερο σου, ξοπίσω σου. 
 Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. 
Εσύ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. 
Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή το κρέας. 
 Δεν είσαι λεύτερος. 
Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. 
Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου• όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου. 
 Ένας λάκκος αίμα είναι η κεφαλή σου, και μαζώνουνται κοπάδια κοπάδια οι γίσκιοι των πεθαμένων και σε πίνουν να ζωντανέψουν. 
 "Μην πεθάνεις, για να μην πεθάνουμε!" φωνάζουν μέσα σου οι νεκροι. 
"Δεν προφτάσαμε να χαρούμε τις γυναίκες που πεθυμήσαμε• πρόφτασε εσύ, κοιμήσου μαζί τους! 
Δεν προφτάσαμε να κάμουμε έργα τις Ιδέες μας• κάμε τις έργα εσύ! 
Δεν προφτάσαμε να συλλάβουμε και να στερεώσουμε το πρόσωπο της ελπίδας μας• στερέωσε το εσύ! "Τέλεψε το έργο μας! Τέλεψε το έργο μας! 
Μέρα νύχτα μπαινοβγαίνουμε στο κορμί σου και φωνάζουμε. 
Όχι, δε φύγαμε, δεν ξεκορμίσαμε από σένα, δεν κατεβήκαμε στη γης. 
Μέσα από τα σωθικά σου ξακλουθουμε τον αγώνα. 
Λύτρωσε μας!" Δε φτάνει ν΄ ακούς μέσα σου τη βουή των προγόνων. 
Δε φτάνει να τους νιώθεις να παλεύουν μπροστά από το κατώφλι του νου σου. 
Όλοι χύνουνται να πιαστούν από το ζεστό μυαλό σου, ν΄ ανέβουν πάλι στο φως της μέρας. 
 Μα εσύ να ξεδιαλέγεις. 
Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματου σου και ποιος ν΄ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα. 
 Μην τους λυπάσαι! 
Κάθου άγρυπνος στην καταβόθρα της καρδιάς σου και ξεδιάλεγε. 
Τούτος ο ίσκιος, να λες, είναι ταπεινός, σκοτεινός, σα ζώο• να φύγει! 
Τούτος είναι σιωπηλός και φλεγόμενος, πιο ζωντανός από μένα• ως πιει το αίμα μου όλο! 
 Φώτισε το σκοτεινό αίμα των προγόνων, σύνταξε τις κραυγές τους σε λόγο, καθάρισε τη βούληση τους, πλάτυνε το στενό τους ανήλεο μέτωπο• αυτό είναι το δεύτερο σου χρέος. 
 Γιατί δεν είσαι μονάχα σκλάβος. 
Ευτύς ως γεννήθηκες, μια νέα πιθανότητα γεννήθηκε μαζί σου, ένας λεύτερος σκιρτημός τρικυμίζει τη μεγάλη ζοφερή καρδιά του σογιού σου. 
 Φέρνεις, θες δε θες, ένα νέο ρυθμό. 
Μια νέα επιθυμία, μια νέα Ιδέα, μια θλίψη καινούρια. 
Θες δε θες, πλουτίζεις το πατρικό σου το σώμα. 
 Κατά που θα κινήσεις; 
Πώς θ΄ αντικρίσεις τη ζωή και το θάνατο, την αρετή και το φόβο; 
Όλη η γενεά καταφεύγει στο στήθος σου και ρωτάει και προσδοκάει με αγωνία. 
 Έχεις ευθύνη. 
Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξη σου. 
Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου. 
 Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. 
Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργός την κοίτη όπου θα μπει και θα όδέψει ο ποταμός των απόγονων. Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου. 
Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει. 
 "Δεν είμαι ένας! Δεν είμαι ένας!" 
Τ όραμα τούτο κάθε στιγμή να σε καίει. 
 Δεν είσαι ένα άθλιο λιγόστιγμο κορμί• πίσω από την πήλινη ρεούμενη μάσκα σου ένα πρόσωπο χιλιοχρονίτικο ενεδρεύει. 
Τα πάθη σου κι οι Ιδέες σου είναι πιο παλιά από την καρδιά κι από το μυαλό σου. 
 Το σώμα σου το αόρατο είναι οι πεθαμένοι πρόγονοι κι οι απόγονοι οι αγέννητοι. 
Το σώμα σου τ΄ ορατό είναι οι άντρες, οι γυναίκες και τα παιδιά που ζουν της εδικής σου ράτσας. Μονάχα εκείνος λυτρώθηκε από την κόλαση του εγώ του που νιώθει να πεινάει όταν ένα παιδί της ράτσας του δεν έχει να φάει, και να σκιρτάει πασίχαρος όταν ένας άντρας και μια γυναίκα του σογιού του φιλιούνται. 
 Όλα τούτα είναι μέλη του μεγάλου ορατού κορμιού σου. 
Πονάς και χαίρεσαι σκορπισμένος ως τα πέρατα της Γης μέσα σε χιλιάδες ομοαίματα κορμιά. 
 Όπως μάχεσαι για το μικρό σου το σώμα, πολέμα και για το μεγάλο. 
Πολέμα όλα τούτα τα κορμιά σου να γίνουνε δυνατά, λιτά, πρόθυμα. 
Να φωτιστεί ο νους τους, να χτυπάει η καρδιά τους φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη. 
 Πως μπορείς να ΄σαι δυνατός, φωτεινός, γενναίος, αν οι αρετές τούτες δεν τρικυμίζουν αλάκερο το μεγάλο σου το σώμα; 
Πως μπορείς να σωθείς, αν δε σωθεί αλάκερο σου το αίμα; 
Ένας από τη ράτσα σου να χαθεί, σε συντραβάει στο χαμό του. 
Ένα μέλος του κορμιού και του νου σου σαπίζει. 
 Να ζεις βαθιά, όχι σαν Ιδέα, παρά ως σάρκα κι αίμα, την ταυτότητα τούτη. 
 Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας. 
Να νιώθεις το χώμα ν΄ ανεβαίνει από τις σκοτεινές ρίζες και ν΄ απλοκαμιέται στα κλαριά και στα φύλλα. 
 Ποιος είναι ο σκοπός σου; 
Να μάχεσαι να πιαστείς στέρεα από το κλαρί, κι είτε σα φύλλο είτε σαν άνθος είτε σαν καρπός να σαλεύει μέσα σου, ν΄ ανανεώνεται και ν΄ αναπνέει αλάκερο το δέντρο. 
 Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. 
Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. 
Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει. 
 Αγωνία μέσα σου. 
Κάποιος παλεύει να φύγει, να ξεσκιστεί από τη σάρκα σου, να γλιτώσει από σένα. 
Ένας σπόρος στα νεφρά σου, ένας σπόρος στο μυαλό σου δε θέλει πια να ΄ναι μαζί σου, δε χωράει πια στο σπλάχνο σου, μάχεται για ελευτερία. 
 "Πατέρα, δε χωρώ στην καρδιά σου, θέλω να τη συντρίψω, να περάσω 
Πατέρα, μισώ το σώμα σου, ντρέπουμαι που είμαι κολλημένος μαζί σου, θα φύγω! 
 "Κατάντησες άλογο οκνό, τα πόδια σου πια δεν μπορούν ν΄ ακλουθούν το ρυθμό της καρδίας μου. Βιάζουμαι. 
Θα πεζέψω, θα καβαλήσω άλλο κορμί και θα σε αφήσω στο δρόμο!" 
 Και συ, ο πατέρας, χαίρεσαι γρικώντας την καταφρονετικιά φωνή του παιδιού σου. 
"Όλα, όλα για το γιο μου!" φωνάζεις. 
"Εγώ δεν είμαι τίποτα. 
Εγώ είμαι ο πίθηκος, αυτός ο άνθρωπος. 
Εγώ είμαι ο άνθρωπος, αυτός ο γιος του ανθρώπου!
" Μια δύναμη μέσα σου, ανώτερη σου, διαπερνάει συντρίβοντας το κορμί σου και το νου σου και φωνάζει: 
"Παίξε το τωρινό και το σίγουρο, παίξε το για το μελλούμενο κι αβέβαιο! 
 "Μην κρατάς τίποτα για υστερνή. 
Μου αρέσει ο κίντυνος. 
Μπορεί να χαθούμε, μπορεί να σωθούμε. 
Μη ρωτάς! 
Απίθωνε κάθε στιγμή στα χέρια του κίντυνου τον κόσμον όλο! 
Εγώ, ο σπόρος του αγέννητου, τρώγω τα σωθικά της ράτσας σου και φωνάζω!" 

 ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΑΣΚΗΤΙΚΗ 
( ομαδικό πνεύμα, ομόνοια, αλληλεγγύη κ.λ.π…) 

3) Με τι κριτήρια ‘βάφτισε’ το Ναύπλιο ‘ακατάλληλη’ πόλη;;; 

Αφού η ίδια στην ιστοσελίδα της τη θεωρεί ‘a special place’ και σκέφτεται πως αν κάποιος την επισκεφτεί : ‘which I am sure you will love it’ δείτε το:

Μήπως όταν το έγραφε δεν υπήρχαν αδέσποτα;;;;

 Ή….μήπως δεν υπήρχε η ομάδα των ‘ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ’ η οποία όπως πολύ σωστά της απαντά η Πένυ:

ΜΙΑ ΜΕΡΙΔΑ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ , ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΕΙ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΟΛΗ!!!
ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΦΙΛΟΖΩΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΑΥΠΛΙΟΥ "ΟΙ ΑΔΕΣΠΟΤΟΙ" ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ 146 ΣΚΥΛΙΑ ΓΙΑ ΥΙΟΘΕΣΙΑ ,ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΘΑΛΨΕΙ ΠΑΜΠΟΛΛΑ ,ΣΕ ΤΗΛΦΩΝΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΡΟΧΑΙΑ ΤΡΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ, ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 70 ΣΤΕΙΡΩΣΕΙΣ.
ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ 9 ΜΗΝΕΣ!!!
ΤΟ ΘΕΩΡΩ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ ΑΥΤΗ Η ΑΦΙΣΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΟΠΟΙΕΙΤΑΙ.
ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΑ ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΒΕΡΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΗ ΤΑΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΤΙΖΟΥΝ ΑΔΕΣΠΟΤΑ!!!!!!
ΑΝ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΦΙΣΑ ΖΕΙΤΕ ΣΕ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΟΛΕΣ ,ΣΤΗΝ ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΟΛΗ ΔΗΛΑΔΗ,ΑΠΛΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΜΑΣ,ΝΑ ΜΕΤΟΙΚΙΣΟΥΜΕ ΕΚΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΔΕΣΠΟΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ.
ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΩΝ ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΙΣΕΙ ....

Και..συμπληρώνω εγώ…

 Η Σάμος είναι το ιδανικό μέρος;;;;;

 Γιατί απ’ότι βλέπω κι εκεί τα αδέσποτα την ίδια αντιμετώπιση έχουν…

  Έκκληση για τη σίτιση 130 σκυλιών στη Σάμο κάνει το ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ

  Φόλες στον Πλάτανο Σάμου

  Καταγγελία για φόλες στον Πλάτανο Σάμου 

Δεν περιμένω την απάντηση της κυρίας , απλά την επόμενη φορά που κάποιος θα κακολογήσει την πόλη μου ας το σκεφτεί πρώτα καλά!!!!!!!

Με εκτίμηση σε όλους τους αναγνώστες( συμπεριλαμβανομένης και της κυρίας Φ.Ε)


Μαριβίλη Τσολάκου
(αναπληρωματικό μέλος του Δ.Σ Φιλοζωικού Συλλόγου Ναυπλίου ‘ΟΙ ΑΔΕΣΠΟΤΟΙ’ )

Share/Bookmark

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

ΟΙ "ΑΔΕΣΠΟΤΟΙ" ΜΙΛΟΥΝ...

NEVER BE SILENT...

Μας ακολουθούν

O θησαυρός!

Η..Αγέλη..

Για να μη μας ξεχνάς!!

Θέλεις να μαθαίνεις τα νεα μας:

Το κανάλι μας στο YouTube

Πες το σ'ένα φίλο

Tell a friend:

Όλες οι λιχουδιές

Επισκέπτες

back to top

Σνιφ..σνιφ..Μυρωδίες...

Χμ!!Ενδιαφέρον!!

Google+ Badge

ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ;

Το σπίτι μας..

μονοπάτια..